TIBERIAS

Tiberias, 205 meter beneden de zeespiegel, is heden de voornaamste stad voor handel en verkeer aan de westelijke oever van het meer van Galilea.
De stad werd gesticht door Herodes Antipas in het jaar 26 na Chr. Tiberias genoemd naar de Romeinse keizer Tiberius.
Herodes bouwde een juweel van een stad, met prachtige paleizen, theaters, tempels, die blonken van het goud en het marmer, en publieke badhuizen over de hete bronnen die in de hele Romeinse wereld beroemd waren om hun geneeskracht.
Daarenboven had Tiberias ook nog het voordeel te liggen in één van de mooiste gebieden ter wereld, een plaats die door Josephus beschreven wordt als ,,de eerzucht van de natuur”.
Wellicht heeft Jezus deze stad van pracht en praal met opzet gemeden. Vandaar dat er in Tiberias geen christeljke heiligdommen te vinden zijn.
Wel werd deze stad voor de oude geschiedenis van het Jodendom na het verlies van de Joodse zelfstandigheid, na de opstand van Bar-Kochba in 135 na Chr., letterlijk het nationale middelpunt, het godsdienstig en cultureel centrum van het land, in plaats van Jeruzalem.
In Tiberias werd omstreeks het jaar 200 na Chr. de Mischna samengesteld. De Mischna is een verzameling geboden die de basis van de Talmoed vormen. De Talmoed is een verzameling voorschriften en verhandelingen die uitleg geven aan de Thora, de wetboeken van Mozes. De Talmoedische school voltooide de Jeruzalemse Talmoed tegen het einde van de 4e eeuw. Klinkers en punctuatie werden in het Hebreeuws ingevoerd.
Vele Joodse wijsgeren zijn begraven in Tiberias. De meest beroemde is de rabbijn Maimonides, geneesheer in Caïro aan het hof van Saladin en tevens de meest beroemde denker uit de Joodse middeleeuwen. Hij bracht het merendeel van zijn leven door in Caïro, waar hij ook gestorven is in het jaar 1204, maar het stoffelijk overschot werd overgebracht naar Tiberias en aldaar begraven.
Rabbijn Meir, die in de 12e eeuw leefde is hier ook begraven en staat hoog in achting bij de orthodoxe Joden vanwege de vele wonderen die zij hem toeschrijven.
Andere beroemde rabbijnen, die hier begraven werden, zijn: rabbi Johanan ben Zakkai en rabbi Akiba.

In 637 werd Tiberias door de Arabieren bezet, in 1099 werd zij veroverd door de Kruisvaarders en tot hoofdstad van Galileaverheven, dat toen een vorstendom werd.
Na de slag bi] de hoorns van Hittin gaf Tiberias zich over aan de moslims en kwam ook aan dit vorstendom een einde.
In de 16e eeuw onder de Turkse regering werd Tiberias een onafhankelijke, semi- Joodse stad onder het beheer van de Joodse Don Yossef Nassi.
In 1837 werd de gehele stad door een aardbeving verwoest.
Tiberias is een zeer geliefd winteroord in Israël vanwege het zachte winterklimaat. De meeste inwoners van Tiberias zijn tegenwoordig Joden, velen van hen zijn immigranten.

HET MEER VAN GALILEA

Het meer van Galilea ligt 212 meter beneden het peil van de Middellandse Zee. De lengte van het meer bedraagt 21 km, de grootste breedte 13km, de diepte 48 m, de omtrek 52km, terwijl de oppervlakte op 170 km2 wordt berekend.
Het meer van Galilea heeft verschillende namen en wordt behalve 'Zee van Tiberias', ook meer van Genesareth genoemd, terwijl zijn Hebreeuwse naam is, 'meer van Kinneret', wat wijst op de vorm van het meer, nl. die van een harp. Kinneret betekent in het Hebreeuws: ,,harp”.
Het meer is rijk aan vele vissoorten, o.a. karper, poon, sardines, meerval en de Galilese kamvis, deze worden nog net als vroeger met het net gevangen.
Het water is zeer helder en in de regel kalm, maar in de winter kan het hier echter geweldig spoken en bij stormachtig weer slaan huizenhoge golven tegen de oevers.
Ten tijde van Jezus was Galilea een kruispunt van wegen in alle richtingen.
De goede verbindingen, de buitengewone vruchtbaarheid van de valleien, de adembenemende schoonheid van het landschap, de hete bronnen van Tiberias, alles was dermate aantrekkelijk dat het een aanzienlijk aantal mensen aantrok om zich in deze streek te vestigen.
Het hele gebied was dan ook het toneel van voortdurende bedrijvigheid. Zo vormden zich rond het meer wel negen steden, waarvan elke stad minstens 15.000 inwoners telde.
De paradijsachtige schoonheid van het meer is in vele talen bezongen en vele mensen, die het meer bezochten, schreven erover in lyrische bewoordingen. Een sprankelend blauwe spiegel, zoetwater, vol vis. Het meer van Galilea is alles te gelijk: eten, drinken en lucht. Een lust voor het oog, een verkoeling voor de hitte, een vlucht uit de massa.
Waar nu nog nauwelijks bomen staan, waren vroeger uitgestrekte bossen, waar nu moerassen zijn, waren eens prachtige tuinen en waar nu zo af en toe een bootvoorbij zeilt, voer eens een hele vlootvan zeilschepen.” Geen enkel ander meer, hoe schitterend ook, is zo betoverend en fascinerend als het meer van Galilea.
De azuurblauwe strakke hemel, geen zuchtje wind, het diepblauwe heldere water waarde bergen zich in spiegelen en tegen de horizon de vissersbootjesvoorbij glijden, die er uitzien alsof ze juist op het linnen geschilderd zijn, dit alles maakt op de beschouwer een onuitwisbare indruk.
Op de hellingen rondom het meer en aan de oevers van het meer, Josephus noemt het de ,,Eerzucht der Natuur”, was het vol leven en bedrijvigheid toen Jezus begon te prediken over het Koninkrijk Gods.

TABGHA

De naam Tabgha stamt af van het griekse woord ,,Heptapegon,” dat zeven bronnen” betekent.
Tabgha is een plaats zeer rijk aan water.
Twee Byzantijnse kerken werden hier gebouwd in de 4e en 5e eeuw.
In 1932 werden de overblijfselen gevonden van een Byzantijnse mozaïekvloer en resten van een Byzantijnse kerk. De mozaïekvloer is de best bewaarde en mooiste mozaïekvloer ooit in geheel Israël gevonden. Op de steen waarop het altaar stond is een prachtig mozaïek voorstellend de vermenigvuldiging van de broden:
Een mandje met broden en twee vissen. De vloermozaïek is een tafereel van de vogels, vissen, dieren en bloemen uit de omgeving van het meer.
In 1934 werd hier de huidige kerk gebouwd over de ruïnes van de Byzantijnse kerk. Even verderop staat de kerk van Petrus, de apostel, die vooral in de eerste Christen gemeente zeer op de voorgrond trad.
Deze Petrus-kerk werd gebouwd in 1934 over een massief rotsblok, de Mensa Christ.

Mozaïek van de broden en de vissen